Twee dooie vogeltjes!

Vannacht hebben we voor de tweede keer op rij 10 uur geslapen en dat is vrij uitzonderlijk voor ons. Ach, we zullen het nodig hebben denk ik.

Onze nieuwe GPS brengt ons zó richting de I80 en voor we het weten zitten we in Oakland heerlijk in het zonnetje naar een wedstrijdje te kijken. Ik noemde de pinch runner een designated runner en William bescheurde zich. Een enkeling die dit leest zal ook lachen maar de rest zal denken: Wáár hébben ze het ín gódsnaam over! Lang verhaal, google het maar ;)

Een haarloos hoofd kan niet zo heel goed tegen een uur in de zon, wel met zonnebrand maar zonder cap op, en toen we de trappen opliepen ging mijn mannetje bijna tegen de vlakte. Nu waren het flink steile trappen maar toch de volgende keer wat eerder je kruin bedekken liefje!

Onderweg naar San Francisco kwamen we in een lelijke opstopping terecht vóór de toll booths van de Oakland Bay Bridge. Ik ben al niet dol op die sandwich brug (die instortte tijdens een aardbeving een paar jaar terug) maar nu hoefttie van mij helemaal niet meer. Veel mensen probeerden vie de Carpoolbaan de lange wachtrijen te omzeilen maar die keken beteuterd toen zij aan het einde door een heel cordon politie agenten werden tegengehouden: minimum fine $271!!

Het hotel is weer een prachtige aanrader! Hotel Nikko is stijlvol zonder opschmuck en de service is prima! Voor $40 per nacht konden we een upgrade nemen en we zitten nu in een Nikko King op de Nikko Floor met gratis internet en ontbijtbuffet. Ach, dat scheelt weer want het parkeren is hier per nacht duurder! We zitten op de 20ste etage en het uitzicht is fantastisch!

We zijn even naar macy's gegaan om te kijken of ze hier wel Clinique zonnebrand hadden maar onverrichter zaken liepen we naar market waar we de Westfield Mall een bliksembezoek brachten. Op weg naar ons oude vertrouwde Canterbury hotel liepen we tegen de Nike store aan en dat blijft toch altijd wel grappig, voor mensen met afgetrainde lichamen dan....

Het Canterbury hotel is nu een Westin (was een Best Western) geworden en helaas met de hotelbar ook de barkeeper verdwenen. Als wij in SF waren gingen we altijd even een biertje drinken bij Bill. Jammer, ik was benieuwd of hij ons (weer zogenaamd) zou herkennen.

Het is zaterdagavond in een bruisende stad maar de Teixeiraatjes zijn een beetje moe. Een paar uur per dag zon en buitenlucht doet ons gapen en we zitten nu als een dood vogeltje naar Honkbal te kijken. Ach, morgen nog een hele dag van de stad genieten! Met de tram naar de baai en met uitzicht op Alcatraz zijn we zo weer een halve dag verder.

Morgenavond gaan we naar de Giants dus dan slapen we wat later ;)