Het is weer voorbij!

Alle mensen die geen puf hebben om deze laatste blogbijdrage te lezen:

We zijn weer in Nederland na een reistijd van ruim 17 uur. Fantastische vakantie gehad en alle weertypen meegemaakt! Willeke heeft een beetje veel vergokt maar daarentegen bijna geen kleren gekocht. Bill is aardig geslaagd en heeft ook een paar leuke caps gekocht. Nu nog een leuke plek vinden om de collectie van alle jaren VS op te hangen. Bedankt Anneke voor het regelen van de post en het in leven houden van de plant!

Voor mensen die wel willen weten hoe de laatste twee dagen geweest zijn, hieronder ons relaas!

Dinsdag 18 mei:

We stonden op, hebben de koffers gepakt en zijn een heerlijk Amerikaans afscheidsontbijt gaan eten in de Double T diner. Daarna nog even een grote Barnes & Nobles in om te kijken naar een boek voor William. Op ons gemakje reden we door naar Dulles International Airport. We waren wel wat vroeg maar normaal gesproken staat er op de Beltway tussen Baltimore en Washington één grote file maar dit keer was het héél rustig. Ook bij het inleveren van de auto ging het heel voorspoedig dus we waren al om 2 uur op het vliegveld. De balie ging pas open om 14:40 maar we zagen voldoende dingen om ons heen dus de tijd vloog om. Éénmaal door de douane heen hadden we wel weer trek gekregen en zochten we een leuk restaurantje uit. Achteraf gezien hadden we beter een andere uit kunnen kiezen want eh.....nouja laten we het er maar op houden dat onze darmen niet compatable waren met de lunch.

Woensdag 19 mei:

De vlucht met Virgin: Atlantic was weer prima, alleen was het vliegtuig nu een stuk ouder. Dat merkte je aan verschillende dingen maar het belangrijkste was toch wel dat we minder beenruimte hadden. William en ik ruilden zelfs van plek omdat de man voor hem zijn stoel zóver naar achteren had dat William zelfs nauwelijks zijn schermpje kon zien. We kwamen bijna een half uur vroeger - 06:40 - op Heathrow aan en zijn we direct doorgelopen naar de BA balie. Helaas konden we niet eerder vliegen dan 13:10 en ik kan je vertellen dat dit een HELE lange zit is. Toen we eindelijk de koffers konden inchecken moesten we voor 1 tas betalen. Mijn goede hemel 35 pond is gewoon beroving op klaarlichte dag! Alle lekkere bankjes natuurlijk bezet maar we konden toch nog even een kort tukkie doen. In het vliegtuig naar Amsterdam heb ik mijn ogen dichtgedaan en pas 10 minuutjes voor het landen werd ik weer wakker. William heeft ook nog even zijn ogen dicht kunnen doen dus toen we eenmaal in de trein zaten waren we weer klaarwakker. We hebben na de vakantie altijd de taakjes verdeeld: William gaat wat boodschapjes doen en ik verschoon het bed en pak de koffers uit. Toch liep het nu wat anders. De auto wilde niet starten! Het alarm heeft waarschijnlijk de hele accu leeggetrokken en zelfs startkabels wilden niet meer baten. Pfffffft ik ben nog moe van de aanduwpogingen. We aten een heerlijk wit tijgerboterbammetje met échte kaas (niet die slappe cheddar) en doken vroeg ons bed in. We waren uiteindelijk bijna 30 uur opgeweest.

Donderdag 20 mei:

Zonder wakker te worden sliepen we door to 7 uur. Het is weer zover: werken!
Terugkijkend op een heerlijke vakantie ga ik op de fiets richting de Schenkkade. Van het weekend ga ik lekker in de tuin werken en dan mag de zomer van ons beginnen. Als het maar niet TE warm wordt........

Boodschapjes doen!

We werden rond half acht wakker en ik heb direct even British Airways gebeld. Onze vlucht was gecancelled vanwege de aangekondigde stakingen en we zitten nu op een vlucht van 15:55 (Engelse tijd). Dat betekent vanaf 7 uur 's-morgens wachten op Heathrow. Vanavond lazen we dat de stakingen afgeblazen zijn dus zodra we op Heathrow zijn gaan we naar BA om te kijken of we op een eerdere vlucht kunnen.
Maarrrrrrr....... eerst vandaag nog even. Het regende maar we zijn aardig geslaagd voor de laatste dingen die we nog moesten hebben. Een lekker écht Amerikaans afscheidsmaal gegeten bij een Texas Roadhouse (steak, ceasar salade, een baked potato fully loaded en een toetje van warm appelgebak met ijs en warme caramel). We waren vrij laat terug in het hotel en vanuit ons hotelraam kijken we regelmatig naar de tussenstand van de Orioles die aan het spelen zijn tegen de Royals. Het is echt heel triest hoe leeg het ball park is. We vermoeden dat er zo'n 1000 mensen zaten wat een absoluut dieptepunt is in de geschiedenis dat wij hier komen en dat is inmiddels al 11 jaar! Helaas verliezen ze ook nu met 4-3 en we zijn blij dat we er geen geld aan uitgegeven hebben maar ook dat wij de regen niet hebben getrotseerd. Ach, wie weet hebben we ooit kaartjes voor de worldseries waar de Orioles aan meedoen. En toen schrokken we wakker boewahahahaha! De koffers staan al klaar voor morgen. We vliegen om 18:40 met Virgin Atlantic naar Londen dus het laatste blogje is op z'n vroegst pas op woensdagavond. Tot dan en als er collega's meelezen: Tot donderdag!

Honkbal in de zon, kan het nog beter?

Ja winnen! Helaas is ons dat ook deze wedstrijd onthouden maar ach, eerst een ochtendwandeling in het zonnetje naar de altijd mooie Inner Harbour en lekker even langs de waterkant zitten. Gelijk doorgelopen naar het Ball Park en daar ruim een uur naar een hele rij kinderen gekeken die met hun little league team een rondje om het veld mochten lopen. Op het laatst werden er wat staffmembers nerveus want ja, krijg maar eens een paarhonderd kinderen tussen de 4 en 10 jaar oud te laten doen wat jij wilt. Ja dan kan het weleens zo zijn dat het allemaal wat later wordt dan gepland.

Maar dat viel allemaal wel mee, ze gingen op tijd de lijntjes trekken en ook werd het volkslied op tijd ingezet. Wederom door een American Idol, dit keer Danny Gokey die met een wat onvaste stem zong. Het hotel waar wij zitten staat op de achtergrond en ergens in een kamer achter dat schuine dakje zitten wij op de 14e etage. Welke kamer.....we zouden het niet weten! Halverwege de wedstrijd zijn we Dave op gaan zoeken. We ontmoetten daar ook Mike, die we een paar jaar eerder ook al zagen. Helaas hebben de Orioles met 5-1 verloren (oooops we did it again) en we weten nog niet of we de wedstrijd morgenavond live gaan zien of op tv, met de lichten uit en de gordijnen open....voor de sfeer. Het was erg gezellig om even met Dave een hapje te eten. Hij is met pensioen en kampeert nu in Baltimore om alle thuiswedstrijden van de Orioles te zien. Als ze buiten de stad spelen is hij bij zijn bijna 97 jarige moeder. Ja, als je normaal in Santa Monica woont is Baltimore best een eindje weg om naar je moeder te gaan op zondag. Morgen bellen we even met British Airways want ze waren vandaag gesloten. We hopen uberhaubt dat onze vlucht vertrekt nu die vulkaan weer opspeelt.......

Hometown Baltimore!

Het voelt altijd als thuiskomen in Baltimore en zeker als het zonnetje ons toelacht met zo ongeveer 25 graden! Vanochtend was al lastig genoeg: 6:45 opgestaan. 7:45 op weg naar het vliegveld: 09:00 uur na bijna een uur door de douane heen en om 9:15 met ontbijtje op bij de gate. We vliegen weer met Southwest en ook vandaag mankeert er vrij weinig aan. De bagage is gratis en de twee tientjes die William heeft uitgegeven voor Early boarding brengt ons weer naar de 5e rij waardoor we er ook weer snel uit waren. Ik heb nog nooit zo'n grappig veiligheids praatje gehoord. Dat ging ongeveer zo: Het zwemvest doe je zó aan en na afloop van je avontuur mag je hem als souvenir meenemen. Als de cabinedruk wegvalt en je bent uitgeschreeuwd trek je een zuurstofmasker naar je toe en doe je hem met het elastiekje over je hoofd. Als je met kinderen reist, of met iemand die zich gedraagd als een kind, help je die pas als je zelf je masker op hebt. Reis je met meer kinderen dan eh..... pick your favorite. Yahdy yahdy yady yadah! Basically: do what we say and everything will be fine! Ik heb tranen gelachen maar voor de lezers: je had erbij moeten zijn denk ik..... De Toyota Camry is weer prima in orde en we zijn hier zo bekend dat William in één keer naar het hotel reed vanaf het vliegveld. Helaas was de kamer nog niet klaar maar toen hij eenmaal klaar was liepen we met twee gratis ontbijt coupons (vanwege het wachten) tegen een prachtig uitzicht aan. Ik kan me voorstellen dat een ander misschien liever een bos of een meer ziet maar dit is voor ons echt prachtig: Camden Yards. Ik heb een uur zitten kijken hoe het Ball park volliep en we zijn weer helemaal happy als we vlak voor de dug out een heerlijke wedstrijd (en nog meer dan dat) zien. Tot de 8ste inning hadden de Orioles geen enkele punt tegen en zelf 2 punten. Helaas maakten de Indians in die inning ACHT punten en ik ben er eerlijk gezegd een beetje stil van. Kan ook van de hoofdpijn komen hoor die ik van Bloody Mary heb overgehouden ;) De lichten in Camden Yards zijn nog steeds aan en we hoeven eigenlijk in de hotelkamer niet eens ons licht aan. Heeft ook wel wat hoor!

American Idol bij de Cubs

Vanmorgen rustig richting het prachtige Wrigley Field van de Chicago Cubs gegaan met de Red Line. Het was helaas niet zo lekker warm buiten als we dachten en hoewel ik het niet koud had sloegen de plukken haar in mijn gezicht. Ik deed daarom tijdens het eten van een heerlijke Polish Sausage even mijn haar in een staart en zat met mijn gezicht in het zonnetje. Ineens schrok ik op: waar is mijn zonnebril? Is die soms van mijn hoofd afgewaaid? William stond vanaf het foodcourt naar de drukke straten beneden ons te kijken en ik liep met een verschrikt gezicht op hem af en zei benepen: mijn zonnebril is afgewaaid, ik ga hem even zoeken. Hij vroeg: WAT? Ik weer en nu een beetje kribbig: Mijn zonnebril!! Muts, die staat op je neus! Hahahahaha! Door alle striemende haren in mijn gezicht in combinatie met de felle zon had ik niet eens door dat hij op mijn neus stond hmmmmmm het is pas 12 uur en ik heb nu al niet veel meer nodig. Beneden zagen wij een limousine arriveren en onder politiebegeleiding en heel veel camera's kwam één van de finalisten van American Idol eruitzetten: Lee Dewyze. Hij komt uit deze regionen en ik dacht dat hij wel het National Anthom zou zingen. Nee hoor, dat durft hij nog niet aan dus dan maar een ceremonial pitch. Wat een poppenkast zeg, al die meiden gillen haha fantastisch! In de 7th inning stretch zong Jeff Garlin (acteur in verschillende tv series) 'take me out to the ball game'. Nounou wat een celebs vandaag! De wedstrijd was tot aan de 8ste inning erg spannend en liepen ze gelijk op maar in de 8ste maakte de Pirates ineens 3 punten en in de 9e ook nogeens ééntje. Helaas waren die 4 punten die ze ineens voorstonden niet meer in te halen. Oooops....we did it again! Na de wedstrijd ben ik even langs een Sports Authority gegaan om te kijken of ze een T-shirt van de Sox hadden meet #20 en Quentin erop. Da's toch lastiger dan je dacht want de Sox hebben maar één echte team store en die ligt bij hun ball park waar wij niet in de buurt komen. We hebben even sport gekeken bij Mother Hubbards op Hubbard street (een aanrader voor iedereen die van een écht Amerikaans sportcafé houdt) ik heb teveel gegeten en die tweede Bloody Mary valt trouwens in één keer door naar mijn kuiten. Ik heb William daar achtergelaten om alvast in te checken voor morgen en hier een beetje de koffers te organiseren. Onze vlucht morgen naar Baltimore vertrekt al om 9:50 en dat is onze laatste vakantiebestemming van dit jaar. Nog wel even morgen British Airways bellen want we kregen een mail dat onze vlucht gecancelled was op de 19e. Wordt dus een kwestie van even onderhandelen om toch op een normale tijd thuis te komen woensdag!

The Windy City!

De 4 uur rijden ging sneller voorbij dan we voor ogen hadden en de enige twee dingen die tegenzaten waren de gaten in de wegen en dat was Hertz! Wij hadden in plaats van een Toyota Camry een Nissan meegekregen in Minneapolis. Deze zitten in dezelfde klasse maar toen we hem vandaag inleverden moesten we $9 per dag betalen voor een GPS systeem wat we niet gebruikten omdat wij onze eigen Garmin bij ons hadden. Klacht kan alleen maar telefonisch of per mail worden ingediend dus als we thuis zijn steken we daar wel wat tijd in via Master Card. Chicago verwelkomde ons met een zonnetje en een goede temperatuur. In een T-shirt zijn we vanuit het Millennium Knickerbocker hotel gelijk naar Michican Av. gelopen en hebben in het zonnetje even heerlijk de benen gestrekt. De dag is na 3 uur wandelen, wat eten en bij een wallgreen wat water halen voor ons alweer voorbij. We hebben alletwee nog maar weinig gekocht. Waarschijnlijk komt dat door onze vakantie in New York afgelopen november maar zoals ik het nu bekijk hoeven we geen nieuwe duffelbag aan te schaffen voordat we in Baltimore zijn. Chicago is een prachtige stad en vanuit ons hotelkamerraam kunnen we een breed strand ontdekken waar ik morgen als we tijd over hebben wel even naartoe zou willen. We zijn hier immers maar één volle dag en we hebben morgenmiddag een Cubs wedstrijd in Wrigley Field dus dat gaat voor op winkelen en strand......

Maar eerst nog even dit: ik zat dit stukje te schrijven en zag een onweersvliegje, en nog één en nog tien en nog 15 en ook een paar muggen kwamen tevoorschijn brrrrrrrrrrrrrrrr. Waarschijnlijk omdat we het raam open hadden gedaan en het was inderdaad onweerachtig broeierig buiten maar ik heb de koffers gepakt en een andere kamer gevraagd. We zitten nu met iets minder uitzicht maar in een veel mooiere kamer en houden de ramen ferm gesloten!

15 jaar getrouwd (2)

Vandaag was het dan zover: 15 jaar geleden stonden we in de Javastraat elkaar wat zenuwachtig het jawoord te geven. Ik omdat ik het al een keer geprobeerd had en nooit voor een tweede keer zou doen en William omdat hij ooit gezegd heeft dat hij nooit zou trouwen voor zijn 40ste. We hebben al 22 jaar veel lol met elkaar en dat hebben we vandaag gevierd met 5 uur autorijden. Het hotel met uitzicht op Lake Monona in Madison (Wisconsin) en een etentje bij het Texas Road House maakte de lange reisdag weer helemaal goed.
Verder is er niet zoveel gebeurd eigenlijk en er is in de hoofdstad van Wisconsin op dit moment niet zoveel te doen. De laatste week van de vakantie is ingegaan en ik kan mij nauwelijks voorstellen dat ik volgende week om deze tijd me aan het voorbereiden ben voor het werken op donderdag. Hmmmmm...... nog maar niet aan denken, morgen naar één van onze favoriete steden: Chicago!

Dancing in the rain!

We wisten dat het vandaag zou gaan regenen dus na een ontbijt in Mickeys diner (mickeysdinercar.com) hadden we een bezoekje aan de Mall of America gepland. Middenin de mall staat een Nickelodeon pretpark en ik heb voor Anouk, mijn oudste achterkleinnichtje, iets kunnen kopen wat ik haar beloofd had. Ik had William op een bankje gezet en dacht dat hij nog op mij zou zitten te wachten tot ik uitge-DORA't was. Helaas, bankje leeg en hij sms'te mij om te zeggen dat hij op de derde etage bij het eten aan de railing bij het foodcourt zat. Nu moet ik zeggen dat het de grootste mall in de VS is (mallofamerica.com) met meer dan één foodcourt en zo'n 40.000 strekkende meter railing dus dan zou je toch denken dat hij de dichtstbijzijnde nam. Tutje dus naar het north foodcourt maar daar zag ik hem niet zitten. Sms'je maar weer, en hij zat dus volledig aan de andere kant in de south foodcourt want daar keek hij op uit toen hij op het bankje zat te wachten. Wat paniekerig heb ik mijn koffie opgedronken en ben nog nooit zo blij met mijn telefoon geweest pfffffftt........ In het hotel hebben we ons wat warmer aangekleed en op weg naar het gloednieuwe ballpark van de Twins hebben we een T-shirt voor onze vriend Errol opgepikt in het Hard Rock Cafe. Hij heeft ze van over de hele wereld maar die van Minneapolis heeft hij nog niet. Het ballpark is heel mooi, het regende niet maar het was zooooo koud! Een hele vriendelijke man naast ons gaf ons kleine handwarmertjes. Dát, een nieuwe sjaal voor William, een tweede trui en warme koffie en chocolademelk maakte het dat wij het tot de zesde inning konden uithouden. Mijn tenen lagen los in mijn schoenen toen wij richting een taxi liepen. Het was 5-2 voor de White Sox en dat is het tot 't einde gebleven. De juiste beslissing dus om weg te gaan. Terug in het hotel lekker in een warm bad de voetjes gewarmd en nu al geeuwend naar honkbal kijken.

Seattle - Minneapolis, een verloren dag

Vandaag geen foto's gemaakt en geen interessante dingen meegemaakt. Gewoon 3 uur gevlogen, tijd twee uur vooruit gezet, gewassen, gestreken en roomservice laten komen. Verloren dag? Ach, als we het hadden moeten rijden waren we langer onderweg geweest....... Morgen Mall of America en eventueel een wedstrijdje als het niet te hard regent.

Laatste dag in Seattle

Terugkijkend op vandaag weet ik eigenlijk niet zoveel te vertellen. In het zonnetje naar winnende Mariners gekeken en een 'moederdagfotoframekadootje' en een sleutelhanger van Moose gekregen.

Na de wedstrijd in het zonnetje naar Elliots gewandeld en daar genoten van een dozijn oesters en een lekker gegrild stukje zalm. Deze maaltijd verliep wat anders dan eergisteren. Allereerst was het vele malen drukker vanwege moederdagm de serveerster wist niks van oesters en was een enorme chaoot. Wij wilden graag oesters en omdat zij er geen verstand van had riep ze de hulp in van de oesterdame. Van de weeromstuit vergat ze de rest van de bestelling op te nemen. Toen we dat eenmaal toch gedaan hadden kregen wij de zalm voordat wij onze oesters kregen. De zalm bekeken we heel goed en stuurden het terug. Na ongeveer een half uur kwamen de oesters zonder bordje, zonder doekjes voor de handen en zonder brood om de smaak te absorberen. Nog een kleine 20 minuten later kwam de zalm die er anders uit zag dan de eerder opgediende stukken. Tja, je weet maar nooit of ze de oude oppiepten...... We vroegen om de rekening en tot mijn grote ergernis stond er 4x zalm op de rekening. Er ging weer 10 minuten voorbij en zonder een sorry of iets dergelijks nam ze de rekening mee om te wijzigen. Na wederom een tijd wachten legde ze de rekening bij mij neer zonder verontschuldigingen. Tja, toen hebben we haar even geconfronteerd en met een smoel op half zeven zei ze sorry en haalde zij de manager erbij die zelfs nog wilde kijken of hij iets aan de rekening kon doen maar dat ging ons te ver. We hebben dan wel lang gewacht maar het eten was weer heerlijk. Wel heb ik in het hotel even een survey ingevuld met de naam van de dame erbij. Het zal toch je eerste ervaring zijn met dit restaurant, dan kom je er nooit meer. En dat terwijl ze #2 in Tom Horan's America's top 10 seafood houses staan. Ach, we lachen erom en zullen er de volgende keer gewoon weer eten want het is een echte aanrader.

Heerlijke stad!

Vandaag hebben we lekker een stuk gewandeld in een fris ochtendzonnetje richting de farmersmarket. Als iemand een vis koopt dan wordt die door de lucht gegooid naar een man die hem fileert en inpakt. Het begint met schreeuwen/zingen en ik heb nog geprobeerd een foto te maken maar dan moet je wel erg snel zijn. Op Youtube staan een boel filmpjes van het 'fish tossing' op Pike Place en als je de prachtige vis wilt zien moet je hier eens kijken http://www.pikeplacefish.com/. We kregen ook een heerlijk stukje gerookte zalm en 't is dat we nét ontbeten hadden anders hadden we een stuk gekocht en in het park opgegeten op een vers broodje. Maar wij gingen eerst naar het Seattle Art Museum wat een paar Warhols heeft hangen en een paar Lichtensteins. Verder vonden we het nou niet zo indrukwekkend behalve dan die levensgrote muis die iemand verstikte in een bed, bizarrrrr. Met een magneetje rijker gingen we lekker met de auto een stukje rijden, nouja....in de file staan dan tot aan de mall waar niks aan was. Ach, het is een leuke auto om even in rond te rijden maar de Toyota reed prettiger. De terugweg was ook erg druk maar we zijn even de heuvels in geweest om naar mooie huizen te kijken. Prachtig uitzicht over de baai maar de goedkoopste die ik op internet zag was $690.000. Misschien moet ik nog wat beter zoeken maar het blijft een leuke droom om als vakantiehuisje te hebben ;). De dag was in een oogwenk voorbij en de avond begon in te vallen. Bij Fox Sports bar en grill lekker gegeten en er is alweer een dag voorbij. Morgen nog even een wedstrijdje pakken en lekker bij Elliots eten.

Zon, water, eenden en mariniers......

We gingen in een stralend maar fris zonnetje op pad richting een starbucks en hebben een koffie en een croissant genuttigd op een muurtje in een de zon. Nog even rondgelopen en daarna de monorail gepakt om naar de Space Needle te gaan.

William had drie maanden geleden een reservering gemaakt maar kon toen niet voorzien dat het zulke helder weer zou zijn. Wat we ook niet wisten is dat het restaurant 360 graden draait. Wel even wennen maar we hadden adembenemende uitzichten over Seattle en de baai tijdens een overheerlijke lunch. Vlak bij de needle hebben we voor het eerst een Ducktour gedaan. Deze amfibievoertuigen vind je door de hele VS maar we hadden nog nooit zin gehad om dit te doen. Seattle leek ons een goede gelegenheid en ondanks de wind hebben we het naar ons zin gehad. Een boel trivia is ons toegeworpen zoals: er zijn 416 Starbucks in Seattle en de Coffee Company is 100% van Starbucks; Nordström had goud gevonden en daar heeft hij in Seattle zijn eerste winkel mee gesticht; De floating homes zijn ontstaan omdat houthakkers geen geld hadden om aan wal te wonen en boomstammen aan elkaar bonden om daarop te wonen; Jimmy Hendriks is hier geboren; Greys Anatomy is hier opgenomen maar het ziekenhuis is eigenlijk gewoon een kantoor;

de allereerste automatische car wash ter wereld is hier geopend en eh... nou nog veel meer maar dat weet ik niet meer. Met een schattig rokje terug naar het hotel om ons even voor te bereiden op de Mariners vs de Angels vanavond.
Gelukkig zaten we met onze rug naar de wind toe maar het werd op een gegeven moment toch wel een beetje fris. In de eerste inning kwamen de Mariners met 4-0 achter en in de vierde inning scoorden de Angels er nog eens 4. En al die tijd zaten we ook nog eens tegen een ING reclame aan te kijken! Ooops we did it again...... We wachtten niet op de eindstand en gingen in de 6e inning de warmte opzoeken na een heerlijke dag in de buitenlucht! We hebben de dag voor morgen al gepland maar voor nu, kijken we nog even wat sport op tv.

De stad van Starbucks, Eddie Bauer en Bill Gates

Gisteravond de spullen voor de koffers geordend (vuile was enzo) zodat ik vanmorgen niet hoefde te haasten. Zo rond 7 uur werden wij uit onszelf wakker en we gingen alles op ons gemakkie doen. Totdat William ineens onder de douche vandaan sprong, door de kamer spurtte en zich al mompelend afvroeg: waarom denk ik ineens dat het vliegtuig niet 11.45 maar 10.45 gaat........ Hij had gelijk, de vlucht was een uur eerder! Ach, dan maar even in de R van racen en binnen een half uur stonden we beneden op een taxi te wachten. We waren nog erg vroeg op het vliegveld want dat ligt 2 mijl van de strip vandaan maar we waren er tenminste. Geen gekke dingen meegemaakt, op het vliegveld ontbeten en omdat William 2 tientjes had geinvesteerd konden we als eerste boarden zodat we onze handbagage gewoon in de bagagerekken konden leggen. Southwest Airlines is helemaal niks mis mee. Vriendelijk personeel, goede service, drankjes en koffers gratis en de piloot was ook een soort reisleider. Links ziet u blablabla, rechts ziet u mount st Helens en verderop mount Rainier. De lucht was helder blauw en we zagen Seattle prachtig onder ons voorbij trekken. Bij Hertz pikten we een mooie helderrode Mercedes C serie op en binnen 20 minuten waren we in het Grand Hyatt in Seattle. Wel een tip voor iedereen die naar de VS gaat: via Priceline boeken!

Even in het zonnetje gezeten om bij te komen van de wandeling waarna we bij Elliots Oyster house één van de beste maaltijden deze vakantie aten: oesters vooraf, een stuk 'planked' zalm met gegrilde groente als hoofdgerecht en toe een strawberry short cake gedeeld met z'n tweetjes. Heerlijk een warm bad genomen en dit stukje geschreven. Nu sport ofzo kijken op tv of nog een stukje in de Esta lezen. Het weer belooft een boel goeds, niet warm (18 graden) maar wel droog en zonnig.

Dag drie in Vegas....

......is eigenlijk altijd de dag waarop we tegen elkaar zeggen: twee dagen is voldoende. Maar ondanks dat, hebben we een aaridge dag gehad. Lekker een sandwich als brunch, en bij het Hard Rock Cafe hebben we vroeg gedineerd. William dronk daar een Margherita bij en ik een Pina Colada en we kregen de souvenir glazen daarbij (hopen dat we ze heel thuis krijgen). Om 4 uur begon honkbal dus William wilde vroeg in de hotelbar zijn om te kijken en ik natuurlijk om te gokken.

Verder vandaag in New York New York in de roller coaster gezeten.





Tja E. ik wilde best in de Stratosphere maar na deze had ik zo'n gierende koppijn dat ik besloot het toch maar niet te doen. Na een nerofen ging het wel weer en hebben we wat foto's gemaakt van leeuwen in het MGM en de strip.

Ik zei al, korte stukjes want er valt niet veel méér te vertellen dan dat we lekker hebben lopen slenteren in de hitte. Voor de mensen die geïnteresseerd zijn: nee, niks gewonnen alleen verloren!! Maarja, de één is gelukkig in de liefde en de ander in het spel.

Morgen: vliegen naar Seattle!

15 jaar getrouwd (1)

Vandaag hebben wij ons 15-jarig jubileum gevierd omdat we op 12 mei ergens in de middle of nowhere zitten! William huurde een rode mustang convertable en trakteerde mij op een outlet mall bezoek en een mooie show. The Jersey Boys gaat over Frankie Valli en eerlijk gezegd wist ik vrij weinig van deze man maar ik wist nog veel minder van alle muziek die hij zong. Wij kennen alle nummers maar wisten niet dat ze gezongen werden door Franki Valli en de Four Seasons. een echte aanrader deze musical! Daarna zijn we lekker Italiaans gaan eten en liepen naar het hotel terug op een zwoele avond met een prachtig uitzicht vanuit de kamer. Na de tweehonderdste illegale Mexicaan die met porno kaartjes liepen te leuren hadden we dat gedeelte van de strip wel weer gezien. Morgen lopen we naar de andere kant waar we een paar nieuwe hotels hebben zien staan. Gefeliciteerd schatje, op de volgende 15 jaar!

Klunzendag!!

Na 11 uur slapen was ik zo duf dat het de hele dag niet meer opgetrokken is. Ik stuurde William de verkeerde kant op vanuit het hotel, ik was mijn leesbril kwijt en vond hem weer terug bij een autostoel, de weg was saai

(daar kon ik niks aan doen), de auto ingeleverd maar vergeten te tanken (weet niet hoe dat mijn schuld zou kunnen zijn maar zal het wel krijgen hahahaha), de taxistandplaats van de verkeerde kant benaderd, mijn

blackberry kwijtgeraakt maar teruggevonden in een verkeerd vak van mijn tas, 35 dollar verloren, mijn hand stukgelopen terwijl ik William sms'te dat onze tafel eindelijk

gereed was in Mon Ami van het Paris hotel en als cherry on the cake: we hebben alletwee diarree. Het eten was overigens heerlijk wat wij opaten onder het genot van de Bellagio fontijnen.

Dit is een kort en misschien minder leuk

stukje om te lezen maar wellicht zijn de foto's leuker om te zien?

William heeft een verrassing voor morgen........

Eindelijk.......

Eerst even een stukje gereden en daarna eindelijke een paar uurtjes in de zon gezeten bij de San Bernardino 66'ers. De eerste 1000 mensenkregen een leuke cap en deze werden uitgedeeld door veel te jonge maar hele leuke cheerleaders. Dit hoort meer bij Football maar het dansen en hopsen deden ze wel erg leuk. Het is al meteen op het eerste oog één van de favoriete teams van William. Natuurlijk verloor het hometeam weer maar we hebben ons kostelijk vermaakt met Bernie, de grappige mascotte. Hij was zó uniek dat we met zijn tweetjes (en de rest van de aanwezigen) echt gelachen hebben.

We moesten op een gegeven moment wel de zon uit want nu zij eindelijk schijnt, zaten we binnen de kortste keren bijna te verbranden.

Na een ontspannen middag zijn we ingecheckt in een Marriot die William via Priceline voor $50 heeft kunnen boeken. We hebben vanavond lekker een filet mignon gegeten en dat was erg lekker vergeleken bij de afgelopen avonden met ball park food.

Nu kijken we even honkbal en gaan ons voorbereiden op een korte reis naar Las Vegas morgen. Dat is in feite het gedeelte van de origineel geplande vakantie voordat we het omgooiden vanwege William's rug. Achteraf zijn we er erg blij om want om nu in de ijskou in een jeep te moeten doorbrengen in de modder en ellende.

Drie dagen gokken, winkelen en lekker eten. Ben bang dat het korte blogjes gaan worden.....