Het is weer voorbij!

Alle mensen die geen puf hebben om deze laatste blogbijdrage te lezen:

We zijn weer in Nederland na een reistijd van ruim 17 uur. Fantastische vakantie gehad en alle weertypen meegemaakt! Willeke heeft een beetje veel vergokt maar daarentegen bijna geen kleren gekocht. Bill is aardig geslaagd en heeft ook een paar leuke caps gekocht. Nu nog een leuke plek vinden om de collectie van alle jaren VS op te hangen. Bedankt Anneke voor het regelen van de post en het in leven houden van de plant!

Voor mensen die wel willen weten hoe de laatste twee dagen geweest zijn, hieronder ons relaas!

Dinsdag 18 mei:

We stonden op, hebben de koffers gepakt en zijn een heerlijk Amerikaans afscheidsontbijt gaan eten in de Double T diner. Daarna nog even een grote Barnes & Nobles in om te kijken naar een boek voor William. Op ons gemakje reden we door naar Dulles International Airport. We waren wel wat vroeg maar normaal gesproken staat er op de Beltway tussen Baltimore en Washington één grote file maar dit keer was het héél rustig. Ook bij het inleveren van de auto ging het heel voorspoedig dus we waren al om 2 uur op het vliegveld. De balie ging pas open om 14:40 maar we zagen voldoende dingen om ons heen dus de tijd vloog om. Éénmaal door de douane heen hadden we wel weer trek gekregen en zochten we een leuk restaurantje uit. Achteraf gezien hadden we beter een andere uit kunnen kiezen want eh.....nouja laten we het er maar op houden dat onze darmen niet compatable waren met de lunch.

Woensdag 19 mei:

De vlucht met Virgin: Atlantic was weer prima, alleen was het vliegtuig nu een stuk ouder. Dat merkte je aan verschillende dingen maar het belangrijkste was toch wel dat we minder beenruimte hadden. William en ik ruilden zelfs van plek omdat de man voor hem zijn stoel zóver naar achteren had dat William zelfs nauwelijks zijn schermpje kon zien. We kwamen bijna een half uur vroeger - 06:40 - op Heathrow aan en zijn we direct doorgelopen naar de BA balie. Helaas konden we niet eerder vliegen dan 13:10 en ik kan je vertellen dat dit een HELE lange zit is. Toen we eindelijk de koffers konden inchecken moesten we voor 1 tas betalen. Mijn goede hemel 35 pond is gewoon beroving op klaarlichte dag! Alle lekkere bankjes natuurlijk bezet maar we konden toch nog even een kort tukkie doen. In het vliegtuig naar Amsterdam heb ik mijn ogen dichtgedaan en pas 10 minuutjes voor het landen werd ik weer wakker. William heeft ook nog even zijn ogen dicht kunnen doen dus toen we eenmaal in de trein zaten waren we weer klaarwakker. We hebben na de vakantie altijd de taakjes verdeeld: William gaat wat boodschapjes doen en ik verschoon het bed en pak de koffers uit. Toch liep het nu wat anders. De auto wilde niet starten! Het alarm heeft waarschijnlijk de hele accu leeggetrokken en zelfs startkabels wilden niet meer baten. Pfffffft ik ben nog moe van de aanduwpogingen. We aten een heerlijk wit tijgerboterbammetje met échte kaas (niet die slappe cheddar) en doken vroeg ons bed in. We waren uiteindelijk bijna 30 uur opgeweest.

Donderdag 20 mei:

Zonder wakker te worden sliepen we door to 7 uur. Het is weer zover: werken!
Terugkijkend op een heerlijke vakantie ga ik op de fiets richting de Schenkkade. Van het weekend ga ik lekker in de tuin werken en dan mag de zomer van ons beginnen. Als het maar niet TE warm wordt........

Boodschapjes doen!

We werden rond half acht wakker en ik heb direct even British Airways gebeld. Onze vlucht was gecancelled vanwege de aangekondigde stakingen en we zitten nu op een vlucht van 15:55 (Engelse tijd). Dat betekent vanaf 7 uur 's-morgens wachten op Heathrow. Vanavond lazen we dat de stakingen afgeblazen zijn dus zodra we op Heathrow zijn gaan we naar BA om te kijken of we op een eerdere vlucht kunnen.
Maarrrrrrr....... eerst vandaag nog even. Het regende maar we zijn aardig geslaagd voor de laatste dingen die we nog moesten hebben. Een lekker écht Amerikaans afscheidsmaal gegeten bij een Texas Roadhouse (steak, ceasar salade, een baked potato fully loaded en een toetje van warm appelgebak met ijs en warme caramel). We waren vrij laat terug in het hotel en vanuit ons hotelraam kijken we regelmatig naar de tussenstand van de Orioles die aan het spelen zijn tegen de Royals. Het is echt heel triest hoe leeg het ball park is. We vermoeden dat er zo'n 1000 mensen zaten wat een absoluut dieptepunt is in de geschiedenis dat wij hier komen en dat is inmiddels al 11 jaar! Helaas verliezen ze ook nu met 4-3 en we zijn blij dat we er geen geld aan uitgegeven hebben maar ook dat wij de regen niet hebben getrotseerd. Ach, wie weet hebben we ooit kaartjes voor de worldseries waar de Orioles aan meedoen. En toen schrokken we wakker boewahahahaha! De koffers staan al klaar voor morgen. We vliegen om 18:40 met Virgin Atlantic naar Londen dus het laatste blogje is op z'n vroegst pas op woensdagavond. Tot dan en als er collega's meelezen: Tot donderdag!

Honkbal in de zon, kan het nog beter?

Ja winnen! Helaas is ons dat ook deze wedstrijd onthouden maar ach, eerst een ochtendwandeling in het zonnetje naar de altijd mooie Inner Harbour en lekker even langs de waterkant zitten. Gelijk doorgelopen naar het Ball Park en daar ruim een uur naar een hele rij kinderen gekeken die met hun little league team een rondje om het veld mochten lopen. Op het laatst werden er wat staffmembers nerveus want ja, krijg maar eens een paarhonderd kinderen tussen de 4 en 10 jaar oud te laten doen wat jij wilt. Ja dan kan het weleens zo zijn dat het allemaal wat later wordt dan gepland.

Maar dat viel allemaal wel mee, ze gingen op tijd de lijntjes trekken en ook werd het volkslied op tijd ingezet. Wederom door een American Idol, dit keer Danny Gokey die met een wat onvaste stem zong. Het hotel waar wij zitten staat op de achtergrond en ergens in een kamer achter dat schuine dakje zitten wij op de 14e etage. Welke kamer.....we zouden het niet weten! Halverwege de wedstrijd zijn we Dave op gaan zoeken. We ontmoetten daar ook Mike, die we een paar jaar eerder ook al zagen. Helaas hebben de Orioles met 5-1 verloren (oooops we did it again) en we weten nog niet of we de wedstrijd morgenavond live gaan zien of op tv, met de lichten uit en de gordijnen open....voor de sfeer. Het was erg gezellig om even met Dave een hapje te eten. Hij is met pensioen en kampeert nu in Baltimore om alle thuiswedstrijden van de Orioles te zien. Als ze buiten de stad spelen is hij bij zijn bijna 97 jarige moeder. Ja, als je normaal in Santa Monica woont is Baltimore best een eindje weg om naar je moeder te gaan op zondag. Morgen bellen we even met British Airways want ze waren vandaag gesloten. We hopen uberhaubt dat onze vlucht vertrekt nu die vulkaan weer opspeelt.......

Hometown Baltimore!

Het voelt altijd als thuiskomen in Baltimore en zeker als het zonnetje ons toelacht met zo ongeveer 25 graden! Vanochtend was al lastig genoeg: 6:45 opgestaan. 7:45 op weg naar het vliegveld: 09:00 uur na bijna een uur door de douane heen en om 9:15 met ontbijtje op bij de gate. We vliegen weer met Southwest en ook vandaag mankeert er vrij weinig aan. De bagage is gratis en de twee tientjes die William heeft uitgegeven voor Early boarding brengt ons weer naar de 5e rij waardoor we er ook weer snel uit waren. Ik heb nog nooit zo'n grappig veiligheids praatje gehoord. Dat ging ongeveer zo: Het zwemvest doe je zó aan en na afloop van je avontuur mag je hem als souvenir meenemen. Als de cabinedruk wegvalt en je bent uitgeschreeuwd trek je een zuurstofmasker naar je toe en doe je hem met het elastiekje over je hoofd. Als je met kinderen reist, of met iemand die zich gedraagd als een kind, help je die pas als je zelf je masker op hebt. Reis je met meer kinderen dan eh..... pick your favorite. Yahdy yahdy yady yadah! Basically: do what we say and everything will be fine! Ik heb tranen gelachen maar voor de lezers: je had erbij moeten zijn denk ik..... De Toyota Camry is weer prima in orde en we zijn hier zo bekend dat William in één keer naar het hotel reed vanaf het vliegveld. Helaas was de kamer nog niet klaar maar toen hij eenmaal klaar was liepen we met twee gratis ontbijt coupons (vanwege het wachten) tegen een prachtig uitzicht aan. Ik kan me voorstellen dat een ander misschien liever een bos of een meer ziet maar dit is voor ons echt prachtig: Camden Yards. Ik heb een uur zitten kijken hoe het Ball park volliep en we zijn weer helemaal happy als we vlak voor de dug out een heerlijke wedstrijd (en nog meer dan dat) zien. Tot de 8ste inning hadden de Orioles geen enkele punt tegen en zelf 2 punten. Helaas maakten de Indians in die inning ACHT punten en ik ben er eerlijk gezegd een beetje stil van. Kan ook van de hoofdpijn komen hoor die ik van Bloody Mary heb overgehouden ;) De lichten in Camden Yards zijn nog steeds aan en we hoeven eigenlijk in de hotelkamer niet eens ons licht aan. Heeft ook wel wat hoor!

American Idol bij de Cubs

Vanmorgen rustig richting het prachtige Wrigley Field van de Chicago Cubs gegaan met de Red Line. Het was helaas niet zo lekker warm buiten als we dachten en hoewel ik het niet koud had sloegen de plukken haar in mijn gezicht. Ik deed daarom tijdens het eten van een heerlijke Polish Sausage even mijn haar in een staart en zat met mijn gezicht in het zonnetje. Ineens schrok ik op: waar is mijn zonnebril? Is die soms van mijn hoofd afgewaaid? William stond vanaf het foodcourt naar de drukke straten beneden ons te kijken en ik liep met een verschrikt gezicht op hem af en zei benepen: mijn zonnebril is afgewaaid, ik ga hem even zoeken. Hij vroeg: WAT? Ik weer en nu een beetje kribbig: Mijn zonnebril!! Muts, die staat op je neus! Hahahahaha! Door alle striemende haren in mijn gezicht in combinatie met de felle zon had ik niet eens door dat hij op mijn neus stond hmmmmmm het is pas 12 uur en ik heb nu al niet veel meer nodig. Beneden zagen wij een limousine arriveren en onder politiebegeleiding en heel veel camera's kwam één van de finalisten van American Idol eruitzetten: Lee Dewyze. Hij komt uit deze regionen en ik dacht dat hij wel het National Anthom zou zingen. Nee hoor, dat durft hij nog niet aan dus dan maar een ceremonial pitch. Wat een poppenkast zeg, al die meiden gillen haha fantastisch! In de 7th inning stretch zong Jeff Garlin (acteur in verschillende tv series) 'take me out to the ball game'. Nounou wat een celebs vandaag! De wedstrijd was tot aan de 8ste inning erg spannend en liepen ze gelijk op maar in de 8ste maakte de Pirates ineens 3 punten en in de 9e ook nogeens ééntje. Helaas waren die 4 punten die ze ineens voorstonden niet meer in te halen. Oooops....we did it again! Na de wedstrijd ben ik even langs een Sports Authority gegaan om te kijken of ze een T-shirt van de Sox hadden meet #20 en Quentin erop. Da's toch lastiger dan je dacht want de Sox hebben maar één echte team store en die ligt bij hun ball park waar wij niet in de buurt komen. We hebben even sport gekeken bij Mother Hubbards op Hubbard street (een aanrader voor iedereen die van een écht Amerikaans sportcafé houdt) ik heb teveel gegeten en die tweede Bloody Mary valt trouwens in één keer door naar mijn kuiten. Ik heb William daar achtergelaten om alvast in te checken voor morgen en hier een beetje de koffers te organiseren. Onze vlucht morgen naar Baltimore vertrekt al om 9:50 en dat is onze laatste vakantiebestemming van dit jaar. Nog wel even morgen British Airways bellen want we kregen een mail dat onze vlucht gecancelled was op de 19e. Wordt dus een kwestie van even onderhandelen om toch op een normale tijd thuis te komen woensdag!

The Windy City!

De 4 uur rijden ging sneller voorbij dan we voor ogen hadden en de enige twee dingen die tegenzaten waren de gaten in de wegen en dat was Hertz! Wij hadden in plaats van een Toyota Camry een Nissan meegekregen in Minneapolis. Deze zitten in dezelfde klasse maar toen we hem vandaag inleverden moesten we $9 per dag betalen voor een GPS systeem wat we niet gebruikten omdat wij onze eigen Garmin bij ons hadden. Klacht kan alleen maar telefonisch of per mail worden ingediend dus als we thuis zijn steken we daar wel wat tijd in via Master Card. Chicago verwelkomde ons met een zonnetje en een goede temperatuur. In een T-shirt zijn we vanuit het Millennium Knickerbocker hotel gelijk naar Michican Av. gelopen en hebben in het zonnetje even heerlijk de benen gestrekt. De dag is na 3 uur wandelen, wat eten en bij een wallgreen wat water halen voor ons alweer voorbij. We hebben alletwee nog maar weinig gekocht. Waarschijnlijk komt dat door onze vakantie in New York afgelopen november maar zoals ik het nu bekijk hoeven we geen nieuwe duffelbag aan te schaffen voordat we in Baltimore zijn. Chicago is een prachtige stad en vanuit ons hotelkamerraam kunnen we een breed strand ontdekken waar ik morgen als we tijd over hebben wel even naartoe zou willen. We zijn hier immers maar één volle dag en we hebben morgenmiddag een Cubs wedstrijd in Wrigley Field dus dat gaat voor op winkelen en strand......

Maar eerst nog even dit: ik zat dit stukje te schrijven en zag een onweersvliegje, en nog één en nog tien en nog 15 en ook een paar muggen kwamen tevoorschijn brrrrrrrrrrrrrrrr. Waarschijnlijk omdat we het raam open hadden gedaan en het was inderdaad onweerachtig broeierig buiten maar ik heb de koffers gepakt en een andere kamer gevraagd. We zitten nu met iets minder uitzicht maar in een veel mooiere kamer en houden de ramen ferm gesloten!

15 jaar getrouwd (2)

Vandaag was het dan zover: 15 jaar geleden stonden we in de Javastraat elkaar wat zenuwachtig het jawoord te geven. Ik omdat ik het al een keer geprobeerd had en nooit voor een tweede keer zou doen en William omdat hij ooit gezegd heeft dat hij nooit zou trouwen voor zijn 40ste. We hebben al 22 jaar veel lol met elkaar en dat hebben we vandaag gevierd met 5 uur autorijden. Het hotel met uitzicht op Lake Monona in Madison (Wisconsin) en een etentje bij het Texas Road House maakte de lange reisdag weer helemaal goed.
Verder is er niet zoveel gebeurd eigenlijk en er is in de hoofdstad van Wisconsin op dit moment niet zoveel te doen. De laatste week van de vakantie is ingegaan en ik kan mij nauwelijks voorstellen dat ik volgende week om deze tijd me aan het voorbereiden ben voor het werken op donderdag. Hmmmmm...... nog maar niet aan denken, morgen naar één van onze favoriete steden: Chicago!